فرازىها در دانش به او مىنازند شادى دل سرورما - امام محمد - همان پيشوائى كه دانش پيامبران را همچون زمينى بشكافت و زير و رو كرد . نبيرهء زيور پرستندگان ( زين العابدين ) كه چندان بگريست تا از سرشگ ديدگانش ، گياهان خشك سيراب شد . و نوادهء حسين فاطمى و شير خدا - جانشين پيامبر - آرى اين پاك جان از ميان آن پاكان برخاسته است . حسن را كه زهر دادند عموى او است و خنك آن رهبرى كه عموم آفريدگان را بخشش او فرا گيرد . همنام برانگيخته ى خدا و وارث دانش او و رهبرى كه نامهء يادآور خدا بر نياكانش فرود آمده است . آنانند فروغ - فروغ خداوند كه شكوه او بسى بزرگ است . آنانند كه خداوند در سورهء تين و زيتون ( 1 ) و آيهء شفع و وتر ( 2 ) به نامشان سوگند خورده . فرودگاه‌هاى فرمان خداوندند و گنجينه‌هاى دانش او ، فرخنده مردمى كه نامهء يادآور خدا در سراهاى ايشان فرود آمد . پيش از آنكه ذرات گيتى آفرينش يا بدنامهاى آنان در بالاى تخت - گاهش در جهان برين نگاشته و گنجانده شد . اگر آنان نبودند خداوند آدم را نمىآفريد و از اين همه مردم كه مى - بينيم هيچكس جامهء هستى نمىپوشيد .

--> ( 1 ) اين دو واژه كه دو آيه از آغاز سورهء 95 است يكى نام انجير و ديگرى زيتون است ولى بر بنياد پاره اى از گزارشها - هر كدام از دو فرا زياد شده و دنباله‌هاى آن - لايه اى نهانى دارد كه ياد كسانى از خاندان پيامبر را در خود نهفته است . ( 2 ) در زبان تازى جفت و تك را گويند و خود آيهء سوم است از سورهء 89 كه آنچه دربارهء تين و زيتون گفتيم در زمينهء آن نيز توان نوشت .